عسل برگ يا عسلك
نيز نوعي عسل است با اين تفاوت
كه ماده قندي آن بجايي اينكه همانند عسل معمولي از شهد گلها باشد
از عصاره قندي تراوش شده ( مانا mana )
از گياهان و
درختان ميباشد كه به صورت اضافي شيره مكيده شده توسط تعدادي از
حشرات بر روي شاخ و برگ درختان ريخته است .تعدادي از حشرات مثل شته
داراي سيستم گوارشي خواص به خود هستند، شته با خرطوم خواص خود شيره
گياهي را مي تواند از برگ و ساقه گياهان بيرون بكشد به طوري كه در
عرض يك ساعت مي توانند هم وزن خود شيره ببلعند ، واضح است كه در
چنين شرايطي مقدار كمي از اين شيره به عنوان ماده غذايي مورد مصرف
شته قرار ميگيرد و مابقي آن فقط از بدن آنها عبور ميكند با اين
وجود يك رشته تغييرات شيميايي روي آن انجام مي شود بطوري كه شيره
اي كه روي برگها مي ريزد ( عسل برگ ) با شيره خود گياه تفاوت دارد
؛ ميزان قند عسل برگ نسبت به شهد گل كمتر است ، ولي از نظر اسيد
هاي آمينه و ريز عنصرها غني تر بوده و رنگ تيره تري نسبت به عسل
شهد دارد، در اين شرايط زنبوراني كه در مناطق جنگلي ايجاد كلني
نموده اند اين شيرابه را جمع نموده و سپس در كندو ذخيره مينمايند ،
عسل برگي كه از درخت قان به دست مي آيد داراي قندي به نام ملزيتوز
است كه به سرعت حتي در كندو و درون سلولهاي شاني شكرك ميزند ،
مهمترين و گرانترين اين عسلها ، عسل صنوبر است كه در شرايط اقليمي
خاص توليد ميشود و داراي رنگ قهوه اي متمايل به سياه با انعكاس سبز
ميباشد و طعم صمغي و معطري دارد. از ساير عسلك ها مي توان به بلوط
، تبريزي ، نارون ، بيد ، افرا ، راش اشاره كرد .
توليد عسلك ممكن است در شرايطي كه زنبورعسل
دسترسي به گل نداشته باشد نيز توليد گردد .عسلك
به دليل دارا بودن درصد بالايي از مواد معدني چون پتاسيم و فسفر و
آهن نسبت به عسل طبيعي داراي ارزش خاص خود است ، به جهت سرعت شكرك
زدن بالا و غني بودن از املاح ، بهتر است كه اين عسل به صورت موم
دار و بدونه حرارت ديدن مصرف شود